حافظه ی روشن آب به قلم رویا ملکی نسب
پارت صد و چهل و پنجم :
طرح زوج و فرد بود. پلاک ماشینش زوج بود و متأسفانه روز فرد. چاره مترو و تاکسی بود. کمی دورتر از دانشگاه، آستین کتش از پشت کشیده شد و طلبکاری عیان مهلا، همچون کودک بدقلق روی اعصاب مخدوشش تاتی تاتی رفت: اگه نیش و کنایه زدنت، تلخیت رو از بین می بره مشکلی نیست؛ تا آخر دنیا طعنه بزن... نیش بزن. اون میون به من فکر کن. به دلم که هنوز هوای تو، به سرشه.
صدای رادمهر ناخواسته با تاو و تغیر اوج گرفت: نــ

لطفا صبر کنید...

م.ر
0چقدر نازند رادمهر ووصال😘😘